5-ാം ദിവസം – പ്രായശ്ചിത്തത്തിലൂടെയും ആത്മനിഗ്രഹത്തിലൂടെയും ലോകത്തിന്റെ ആത്മാവിൽ നിന്ന് സ്വയം ശൂന്യമാക്കുക

“ആദ്യഘട്ടം, ലോകാരൂപിയെ ബഹിഷ്ക്കരിക്കുന്നതിൽ ഉപയോഗിക്കുക. അത് യേശുവിന്റെ അരൂപിക്കു കടകവിരുദ്ധമാണല്ലോ.” ദൈവത്തിന്റെ സർവ്വാധികാരത്തെ നിഷേധിക്കുകയാണല്ലോ ലോകാരൂപി ചെയ്യുക. പാപവും അനുസരണക്കേടും വഴിയാണ് ഈ നിഷേധം പ്രകടമാകുന്നത്. അങ്ങനെ യേശുവിന്റെയും മറിയത്തിന്റെയും അരൂപിക്കു വലിയ പ്രതിബന്ധം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. മാംസത്തിന്റെ ദുരാശ, കണ്ണുകളുടെ ദുരാശ, ജീവിതത്തിന്റെ അഹങ്കാരം ഇവയെ അതു സ്വയം പ്രകടമാക്കുകയും അങ്ങനെ ദൈവികനിയമത്തെ ധിക്കരിക്കുകയും സൃഷ്ടികളെ ദുരുപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എല്ലാത്തരത്തിലുമുള്ള പാപങ്ങൾ, പാപത്തിലേക്കുള്ള പിശാചിന്റെ പ്രേരണകൾ, മനസ്സിനെ തെറ്റിലേക്കും അന്ധതയിലേക്കും നയിക്കുന്നവ, ഇച്ഛാശക്തിയെ തിന്മയിലേക്കു വശീകരിക്കുന്നവ – ഇവയൊക്കെയാണ് ലോകത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികൾ. വ്യക്തികളും, സ്ഥലങ്ങളും, വസ്തുക്കളും വഴി പാപത്തിലേക്കു വഴുതിവീഴുവാൻ തക്കവിധത്തിൽ പ്രയോഗിക്കുന്ന വശീകരണങ്ങളും പുറംമോടികളുമാണ് അവന്റെ ആഡംബരങ്ങൾ.

എനിക്കു സകലവും ശുഭകരമായിരിക്കുമ്പോഴൊക്കെ ദൈവമേ, സകലത്തിന്റെയും ഉല്പത്തിസ്ഥാനമായ അങ്ങയോട് ഞാൻ കൃതജ്ഞനാണ്. ഞാൻ അങ്ങയുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ കേവലം കഥയില്ലാത്തവനും, നിസ്സാരനും, അസ്ഥിരനും ദുർബലനുമായ മനുഷ്യനാണ്. എനിക്ക് അഭിമാനിക്കാൻ എന്തുണ്ട്? എന്തിനായി ഞാൻ ബഹുമാനിക്കപ്പെടാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു? എന്നിൽ ഒന്നുമില്ലെന്നുള്ളതല്ലേ പരമാർത്ഥം? മിഥ്യാഭിമാനം ഒരു മഹാവ്യാധിയും വലിയ മൗഢ്യവുമാണ്; എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ, അത് സാക്ഷാത്തായ മഹിമയിൽ നിന്ന് നമ്മെ അകറ്റുകയും, സ്വർഗ്ഗീയമായ അനുഗ്രഹത്തെ നമ്മിൽ നിന്ന് അപഹരിക്കുകയും ചെയ്യും. ഒരു മനുഷ്യൻ തന്നത്താൻ സന്തോഷിക്കുമ്പോൾ അവൻ അങ്ങയുടെ അപ്രീതി സമ്പാദിക്കുന്നു; മനുഷ്യരുടെ പ്രശംസ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ അവന് യഥാർത്ഥ സദ്ഗുണങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നു. 5. എന്നാൽ, മനുഷ്യന് യഥാർത്ഥമായ അഭിമാനവും വിശുദ്ധമായ ആനന്ദവും അങ്ങയിൽ അഭിമാനിക്കുന്നതും, സ്വന്തശക്തിയിലോ ഏതെങ്കിലും സൃഷ്ടിയിലോ സന്തോഷിക്കാതെ അങ്ങയുടെ നാമത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്നതുമാണ്. എന്റെ നാമമല്ല അങ്ങയുടെ നാമം വാഴ്ത്തപ്പെടട്ടെ; എന്റെ പ്രവൃത്തിയല്ല; അങ്ങയുടെ പ്രവൃത്തി പ്രശംസിക്കപ്പെടട്ടെ; അങ്ങയുടെ പരിശുദ്ധനാമം വാഴ്ത്തപ്പെടട്ടെ; മനുഷ്യരുടെ പ്രശംസയിൽ യാതൊന്നും എനിക്ക് വേണ്ട. അങ്ങ് എന്റെ അഭിമാനമാകുന്നു; അങ്ങ് എന്റെ ഹൃദയത്തിന് ആനന്ദമാകുന്നു. അങ്ങയിൽ ഞാൻ ദിവസം മുഴുവനും അഭിമാനിക്കുകയും ആനന്ദിക്കുകയും ചെയ്യും; എന്നാൽ, എന്നെ സംബന്ധിച്ചാണെങ്കിൽ, എന്റെ അവശതകളിലല്ലാതെ യാതൊന്നിലും ഞാൻ അഭിമാനിക്കയില്ല. (2 കൊറി. 12:5) 6. മനുഷ്യരുടെ ബഹുമതി യഹൂദർ തേടിക്കൊള്ളട്ടെ; ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ളതു മാത്രമേ ഞാൻ ആവശ്യപ്പെടുകയുള്ളൂ. അങ്ങയുടെ അനന്തമഹിമയോട് തുലനം ചെയ്യുമ്പോൾ, സകല മാനുഷികമഹിമയും സകല ലൗകികബഹുമതിയും സകല ലൗകികപ്രതാപവും കേവലം വ്യാമോഹവും മൗഢ്യവുമാണ്. എന്റെ ദൈവമേ, സത്യസ്വരൂപമേ, കാരുണ്യമൂർത്തേ, പരിശുദ്ധ ത്രിത്വമേ! എന്നേക്കും അങ്ങേയ്ക്കുമാത്രമായിരിക്കട്ടെ സ്തുതിയും ബഹുമതിയും ശക്തിയും മഹിമയുമെല്ലാം.